Við Skerjafjörðinn

Ég hef svo sannarlega haft í nógu að snúast undanfarna daga. Til marks um það hef ég ekki gefið mér tíma til að koma upp internettengingu hérna í nýju íbúðinni minni fyrr en í dag, 9 dögum eftir að ég flutti inn. Eins og venjulega þegar Jan Eric og internettengingar eiga í hlut gekk það ekki eftir og því sit ég nú í Öskju og reyni að skrifa eitthvað um þessa fyrstu daga í Reykjavík þetta haustið.

Búferlaflutningarnir gengu ekki áfallalaust fyrir sig. Ekki vildi betur til en svo að rúmri klukkustund fyrir áætlaða brottför frá Akureyri varð ljóst að ég kæmist ekki inn í íbúðina mína fyrr en daginn eftir. Ég ætla ekki að gera þjónustu Stúdentagarða við fólk af landsbyggðinni að pistilefni en neita því ekki að hún hafi haft ákveðin áhrif á þetta ferðalag.

Við móðir mín (sem keyrði með mér suður og aðstoðaði mig við flutningana) létum þetta ekki á okkur fá og héldum af stað með búslóðina mína á tengivagni nokkurn veginn á áætluðum tíma. Í stað þess að keyra alla leiðina til Reykjavíkur fengum við gistingu hjá frændfólki okkar í Reykholti í Borgarfirði. Sú heimsókn var að vísu mjög ánægjuleg, ég fékk m.a. uppskrift af fáránlega gómsætri Bounty-tertu sem húsmóðirin útbjó og komst að því í heitapottinum fyrir svefninn að það er hægt að sjá norðurljós í ágústmánuði. Það er eitthvað sem ég hafði hreinlega ekki hugmynd um.

Ég er afskaplega ánægður með nýju íbúðina mína. Hún er 29m2, með litlu baðherbergi sem inniheldur góða sturtu, með litlu vinnuherbergi/geymslu með innbyggðu skrifborði og nóg af geymsluhillum og stóru rými sem er eldhús, svefnherbergi og stofa.

Sturtan er prýðileg, skápaplássið nánast of mikið og hlutföllin á milli breiddar og lengdar stóra rýmisins afar heppilegt til innréttingar. Þá er ég með litlar svalir sem snúa í vestur þannig að maður getur séð sólarlagið yfir Skerjafirðinum, en útsýnið yfir fjörðinn er gott.

Eitt af því fyrsta sem ég gerði eftir að ég kom suður var að fara í uppáhalds búðina mína á höfuðborgarsvæðinu, Góða hirðinn, og gera kjarakaup. Ég keypti mér ljósan tauáklæðissófa, viðarstofuborð með glerplötum og tvo dökka baststóla til að setja við eldhúsborðið (ég sætti mig sem sagt ekki við kollana sem fylgdu húsnæðinu, hver notar annars kolla sem eldhússtóla?). Þetta kostaði allt saman litlar 11.000 krónur. Gaman er að geta þess að sófinn kostaði einungis 6.000 krónur en eftir að hafa tekið hann í gegn með heilli flösku af sófahreinsiefni (1,5 lítrar) er hann metinn á 200.000 krónur, eins og einhver gestur minn lét hafa eftir sér um daginn. Því miður þurfti mamma endilega að draga mig í IKEA til að kaupa einhver búsáhöld að skoða gluggatjöld. Ég þarf ekki að vera lengur en 10 mínútur inni í þessari búð áður en ég fæ sting í hnén, yfir mig leggst dúndrandi höfuðverkur, mér verður illt í maganum og allur lífsþróttur tekur að streyma frá manni þannig að manni langar helst til að hlaupa styttstu leið út og leggjast á gangstéttina fyrir framan. Kannist þið ekki við þetta?

Eini raunverulegi gallinn við íbúðina er eldunaraðstaðan. Hellurnar eru aðeins tvær og bakarofn er ekki til staðar. Þá eru hellurnar svo litlar og nálægt hvorri annari að ef maður setur pönnu á stærri helluna þarf potturinn á hinni hellunni nánast að standa ofan á tökkunum til að stilla hitann á hellunum. Þetta var mér visst áfall, en ég reyni nú bara að gera það besta úr þessu. Til að bæta mér upp ofnsleysið tók ég einfaldlega fjölskyldugasgrillið með mér og hef það úti á svölum. Þá keypti ég mér kínverskan sápustein; kringlótta, gráa steinhellu sem er ætluð til þess að setja á grill og elda pizzur á. Ég hefði auðvitað ekki getað lifað af heilan vetur án þess að geta bakað mér pizzur – og þykir það í raun bara spennandi að horfa fram á vetur þar sem maður prófar sig áfram við að eldbaka pizzur. Þrátt fyrir eldunaraðstöðuna og að það er stutt síðan ég flutti inn hef ég nú þegar haldið tvö matarboð. Andri kom til mín á sunnudaginn og við bökuðum okkur pizzu með nýju hellinni minni. Í sannleika sagt skaðbrenndum við stóran hluta af botninum á pizzunni með of miklum hita og of löngum bökunartíma þannig að hann varð kolsvartur og harður. En sá hluti sem var ætur var virkilega góður, þannig að ég get ekki annað en hlakkað mikið til þess þegar ég verð búinn að ná fullum tökum á þessum eldbökuðu pizzum.

Skólinn er kominn á fullt. Námskeiðin mín í haust eru erfðafræði, lífefnafræði, vistfræði og dýrafræði hryggdýra. Erfðafræði og lífefnafræði eru virkilega spennandi en vistfræðin og dýrafræðin ekki alveg mitt eftirlæti. Mér finnst afar gaman af því hversu margir MA-ingar af árgerðum ’88 og ’89 eru annað hvort að byrja í líffræði eða þeim fögum sem eru einnig hýst af Öskju. Í því ljósi var sérdeilis leiðinlegt að missa af nýliðakvöldinu um síðustu helgi, en þá var ég staddur á Egilsstöðum að dæma leik. Það hefur verið nóg að gera hjá mér fyrir KSÍ undanfarnar vikur og verður það væntanlega áfram út tímabilið, en það klárast síðustu helgina í september.

Ég hef tekið fram takkaskóna eftir langt hlé og spila nú fótbolta með strákum úr MA-útskriftarárgangnum á þriðjudagskvöldum. Það er gott að fá svona alvöru hreyfingu milli þess sem maður situr yfir bókum. Þá ákváðum við Logi og Villi að vera menningarlegir og keyptum okkur fjögurra sýninga kort í Borgarleikhúsið fyrir veturinn í hádeginu í dag. Maður hefur verið allt of lélegur við það að fara í leikhús undanfarin ár og það verður sko heldur betur bætt úr því í vetur.

Jæja, klukkan er að verða ellefu og Askjan er nánast orðin tóm. Ég ætla að lesa nokkrar blaðsíður í viðbót í Introduction to genetic analysis og labba síðan heim í Skerjagarð. Jamm.