Þeir

Það er sama hvert við lítum, þeir eru alls staðar. Þeir hafa verið hérna alla tíð. Þeir stækka og dafna í tilveru okkar einungis vegna þess að við sjáum þá yfirleitt ekki fyrr en það er orðið um seinan.

Dagurinn hafði verið óvenjulega slæmur. Vekjaraklukkan hringdi ekki og ég vaknaði fyrst þegar Elma ýtti við mér átta mínútum fyrir vinnu og spurði af hverju ég væri ekki lagður af stað. Ég stökk á fætur, klæddi mig eins hratt og ég gat, gaf mér tíu sekúndur til að tannbursta mig, greip jógúrt úr ísskápnum og settist inní bíl. Það hafði snjóað svo mikið um nóttina að bílskúrshurðaopnarinn gat ekki opnað bílskúrshurðina svo ég þurfti að moka frá hurðinni til þess að komast út.

Fyrri fundurinn var miklu lengri en gert hafði verið ráð fyrir og gekk raunar mjög illa. Af þeim sökum neyddumst við til að fresta síðari fundinum um nokkra klukkutíma meðan verið var að vinna málamiðlunartillögur.

Þegar ég var loksins búinn að stoppa bílinn á bílastæðinu heima og var í þann mund að slökkva á vélinni mundi ég skyndilega eftir gömlu gauksklukkunni sem ég ætlaði að sækja úr viðgerð fyrir helgi. Langamma mín átti hana upphaflega en hún hafði erfst til ömmu minnar og síðan föður áður en ég fékk hana. Klukkan hafði ávallt verið mér afar dýrmæt. Úrsmiðurinn var alltaf með opið til eitt á laugardögum og því hafði ég um korter áður en það lokaði.

Sem betur fer náði ég úteftir í tæka tíð. Bakvið afgreiðsluborðið stóð nokkuð myndarleg stúlka, á að giska um þrítug, og skrifaði eitthvað í stílabók sem lá á afgreiðsluborðinu. Hún leit upp.
„Góðan daginn, get ég aðstoðað?"
„Já, góðan daginn. Get ég fengið að tala við Áslák?"
„Ja, hann er því miður farinn og ég er bara ein hérna núna. Á ég að taka niður skilaboð?"
„Neinei, það er óþarfi."
Ég sagði til nafns og hvert erindi mitt var. Stúlkan sagðist ætla að athuga hvort klukkan væri komin úr viðgerð og hvarf því næst inn í herbergi bakvið afgreiðsluborðið. Ég snéri mér við og virti fyrir mér allar klukkurnar sem tifuðu hver í kapp við aðra á veggjum búðarinnar.

Skyndilega yfirgnæfði mikill hávaði inni úr herberginu sönginn frá klukkunum. Mér brá svo að ég hljóp umhugsunarlaust inn í herbergið. Þar blasti gauksklukkan mín við mér – mölbrotin á gólfinu.
„Hvað í andskotanum ertu að gera? Þú ert búin að eyðileggja... Þetta er rándýrt, hvernig væri að passa sig aðeins?" Ég andvarpaði og nuddaði augun með þumalfingri og vísifingri hægri handar, hallaði mér því næst upp að veggnum fyrir aftan mig og renndi fingrunum gegnum hárið.

Eftir nokkra stund leit ég af klukkunni og á stúlkuna. Hún sat í litlum stiga í hinum enda herbergisins, grúfði andlitið í lófana og var hágrátandi. Ég gekk hægt í áttina að henni og settist á stól sem var við hliðina á stiganum.
„Ég ætlaði nú ekki að láta þig fara að gráta... Þú veist bara ekki hversu mikilvæg þessi klukka er mér."

Ég á aldrei eftir að fyrirgefa sjálfum mér það hvernig ég kom fram við stelpuna. Enn þann dag í dag fæ ég sting í hjartað þegar ég hugsa til þess þegar ég sagði við hana að hún gæti ekki vitað hversu mikilvæg þessi klukka væri mér. Mig óraði ekki fyrir því að viðbragð hennar við þessari staðhæfingu myndi breyta allri minni tilveru.

„Hvað er það í lífi þínu, sem er þér virkilega mikilvægt?"
Þessari spurningu gat ég ekki svarað, líklega vegna þess að mér brá svo við að heyra hana.
„Í gær fékk ég að vita það að ég á aðeins tvo til þrjá mánuði eftir ólifaða. Æxli sem ég greindist með í heila fyrir tíu árum síðan hefur tekið sig upp og dreift sér. Það er ekkert hægt að gera."
Ég horfði lamaður á hana. Mig langaði að segja eitthvað en ég kom ekki upp orði.
„Hvernig á ég að geta sagt manninum mínum og dóttur minni frá þessu?"
Hún reyndi að segja eitthvað fleira en brotnaði aftur saman og fór að hágráta. Ég stóð upp, reisti hana við og tók utan um hana. Eftir nokkra stund spurði ég hvort það væri ekki best að segja þeim frá þessu sem fyrst. Hún leit á mig í gegnum tárin, hristi höfuðið og sagði:
„Dóttir mín verður 6 ára á morgun. Hún hefur hlakkað til í margar vikur, ég get ekki eyðilagt daginn fyrir henni."

Við spjölluðum heillengi saman. Hún sagði mér frá bróður sínum. Þegar hann kom útúr skápnum 25 ára gamall hætti pabbi þeirra öllum samskiptum við hann og vildi ekkert af honum vita.
„Þetta var fyrir fjórum árum síðan. Pabbi var búinn að öskra á hann og segja honum að hann vildi ekki sjá hann framar. Nokkrum vikum síðar flutti hann til útlanda. Við hringjumst reglulega á, en ég hef ekki séð hann síðan."

Ég settist inní bíl og lokaði augunum. Allt í einu fann ég að ég gæti ekki haldið aftur af sjálfum mér, tárin tóku að streyma niður kinnarnar. Í stað þess að keyra aftur í vinnuna fór ég beinustu leið uppí íþróttamiðstöð. Meðan ég grét rifjaðist það upp fyrir mér að fyrir mörgum mánuðum síðan hafði sjö ára gamall sonur minn spurt mig að því af hverju ég kæmi aldrei uppí íþróttamiðstöð til þess að horfa á fótboltaæfingu hjá honum.

Ég náði að horfa á síðustu tuttugu mínúturnar. „PABBI!" kallaði strákurinn minn hástöfum þegar hann sá mig á leið sinni útaf vellinum og hljóp í fangið á mér. „Sástu markið sem ég skoraði?" „Já" sagði ég, „þú ert virkilega efnilegur sóknarmaður".

Og það var þegar ég hélt á syni mínum inni í fótboltahöllinni sem þetta varð skyndilega allt svo augljóst.

Það er sama hvert við lítum, þeir eru alls staðar. Þeir hafa verið hérna alla tíð. Þeir stækka og dafna í tilveru okkar einungis vegna þess að við sjáum þá yfirleitt ekki fyrr en það er orðið um seinan. Ósýnilegu múrarnir sem við sjálf byggjum og skilja okkur frá því mikilfenglegasta í lífi okkar.