Vorið kom í morgun*

Dauðþreyttur eftir stuttan svefn tók ég í innanverðan hurðarhúninn á Barónsstíg 55 eldsnemma í morgun á leið minni í verklegan efnafræðitíma. Ég fékk vægast sagt hlýjar móttökur.

Vorið kom í morgun*. Ég fann ylinn frá sólinni svo skýrt og greinilega þegar ég gekk í Vatnsmýrinni. Þetta var ekki alveg eins og í teiknimyndunum þar sem litlir þrestir syngja hástöfum og litskrúðugir fuglar teygja vængi sína til himins. Reykvíski vorboðinn var hinsvegar mættur: Risastór gæsahópur sem situr á beit á stóru túni við Gömlu-Hringbraut. Það var blankalogn og ylurinn frá sólinni strauk mig um vangann. Ég var handviss. Vorið var komið*.

---

Við Logi fengum bíl systur hans lánaðan um daginn og brugðum okkur í verslunarleiðangur í Holtagarða. Logi keyrði bílinn og ég sat frammí. Við keyrðum Sæbrautina í austur og lentum á rauðu ljósi á akreininni þar sem maður beygir til vinstri að Holtagörðum.

Allt í einu tók ég eftir því að akreinin hægra megin við okkur var orðin auð þrátt fyrir að þar væri búið að vera grænt ljós í dágóðan tíma og mjög löng bílaröð nokkrum sekúndum áður. Mér var litið til hægri – og þar sat Geir Ólafsson með i-pod í eyrunum í jepplingnum sínum, að reyna að ná athygli okkar Loga með því að sveifla höndunum. Hann fór að benda eitthvað út í loftið. Fljótlega áttuðum við okkur á því að hann var að biðja okkur um að hleypa sér framfyrir okkur í röðinni sem beygði til vinstri. Í góðmennskukasti ákváðum við að hleypa ædolinu okkar, Geir Ólafssyni, sem þakkaði pent fyrir sig með Colgate-brosi og vinveittri, útréttri hendi.

---

Ég fékk smá tiltektarkast síðastliðinn þriðjudag klukkan 23:00 þegar ég var einn heima. Ég fór niður í þvottaherbergi og tók úr þvottavélinni, tók fötin af snúrunni og henti í nýja þvottavél. Þegar ég kom aftur upp lagaði ég til í herberginu mínu og fór út með rusl. Síðan bankaði ég uppá hjá Bryndísi á efstu hæðinni, fékk lánaðar hjá henni skúringagræjur og hóf að sópa, ryksuga og skúra stigaganginn (sem ég get vottað fyrir að hafi ekki verið skúraður síðan í síðasta lagi um miðjan ágúst í fyrra).

Til að ná að ryksuga ganginn tók ég framlengingasnúruna sem ég nota fyrir vekjaraklukkuna mína úr sambandi og reyndi að tengja hana við ryksuguna. Það gekk að vísu ekki af tæknilegum ástæðum en ég fann aðra framlengingarsnúru sem virkaði. Þegar ég hafði lokið mér af frammi á ganginum setti ég framlengingarsnúruna aftur á sinn stað. Ég stakk snúrunni í samband og til merkis um að rafmagnið streymdi aftur um klukkuna mína sýndi hún blikkandi 0:00. Því næst leit ég á klukkuna í tölvunni minni til að stilla klukkuna á vekjaranum. Mér til ómældrar ánægju sýndi klukkan á tölvunni mér tímasetninguna 00:00 og því þurfti ég ekki að stilla klukkuna.

Til gamans má geta að líkurnar á því að þetta gerist velji maður af handahófi tímasetningu til að stinga klukkunni í samband 0,07%. Sá sem reynir þetta án þess að svindla með því að vera meðvitaður um tímasetninguna getur vænst þess að þetta takist í eitt af hverjum 1440 skiptum.

---

Annars er allt gott að frétta af mér. Ég er á fullu í skólanum og það er yfirdrifið nóg að gera hjá okkur í UVG.

Ég byrjaði í líkamsrækt sl. þriðjudag og stefni að því að koma mér aftur í toppform á næstu mánuðum.

Frá og með næstu viku verð ég þrisvar í viku í sjúkraþjálfun, en hef hingað til verið tvisvar í viku. Sjúkraþjálfunin gengur ágætlega og ég mér þykir hendin alltaf verða eðlilegri og eðlilegri. Hins vegar gengur mjög hægt að ná þeirri hreyfingu í úlnliðinn sem felst í því að vinda uppá hann. Mér gengur illa að snúa lófanum þannig að ég geti horft á hann.

Ef þú stendur upp og klemmir vinstri olnbogann að síðunni þannig að upphandleggurinn er lóðréttur og lófinn snýr niður geturðu reynt að gera þér grein fyrir hreyfigetunni. Úr þessari stöðu get ég aðeins snúið lófanum upp þangað til þumalputtinn er beint fyrir framan vísifingurinn í sjónlínu.

Þetta er mikið þolinmæðisverk en kemur vonandi allt að lokum.

---

* = Birt með fyrirvara um að veðrið geti orðið ömurlegt aftur hvenær sem er.