Ó borg, mín borg

Núna erum við félagarnir (ég, Einar Hjörleifsson og Logi Úlfarsson) búnir að eiga heima í Reykjavík í... Nei. Loka augunum og nudda þau bæði í einu með vísifingri og þumalfingri hægri handar. Nei. Ég á heima á Akureyri en er búsettur í Reykjavík. Ég byrja uppá nýtt.

Núna erum við félagarnir (ég, Einar Hjörleifsson og Logi Úlfarsson) búnir að vera búsettir í Reykjavík í meira en mánuð. Lífið á Barónsstígnum er bara mjög fínt og viljum við félagarnir meina að við höfum staðið okkur eins og hetjur þrátt fyrir einstaka vangaveltur þess efnis að þessi sambúð væri dæmd til að sigla í strand. Við höfum eldað okkur mat nánast hvern einasta dag og nær alfarið tekist að sniðganga skyndibitastaði. Við keyptum um daginn 20 kg af kartöflum frá Lómatjörn í Eyjafirði, eigum 10 ýsur í frystinum og slatta af heimatilbúnum fiskibollum sem við fjölskyldan útbjuggum síðla sumars. Um daginn var útsala á ungnautahakki í Nóatúni svo við félagarnir skelltum okkur á heil 3 kg sem við geymum á góðum stað í frystinum góða. Þá bíðum við eftir því að Andri Heiðar (bróðir kærustu eigenda Papco á Íslandi) útvegi okkur ársbirgðir af salernis- og eldhúspappír. Við eldum, vöskum upp, þvoum þvott og förum út með ruslið eins og íslenskum karlmönnum einum er lagið. Svo erum við búnir að fara í IKEA-leiðangur, í ELKO, Rúmfatalagerinn og Byggt & búið til að kaupa þá muni sem vantaði til að gera íbúðina okkar að heimili. Þá er ég auðvitað að tala um starfandi heimili í fjarveru Akureyrar.

Skólinn er mjög fínn og öll aðstaða til fyrirmyndar. Ég held að ég sé búinn að átta mig á því að ég er orðinn háskólanemi. Námið mitt fer nær eingöngu fram í hinni nýju og stórglæsilegu byggingu sem kallast Askja – húsið sem lítur út eins og mósaíkverk séð frá Hringbraut. Á fyrstu önninni tek ég námskeið (það sem við kölluðum áfanga í MA) í frumulíffræði, grasafræði, almennri efnafræði og lífmælingum (stærðfræði). Ég hef það á tilfinningunni að ég hafi borið gæfu til að velja rétt. Sameindalíffræði, fyrir þá sem enn eru að æfa sig í því að muna nafnið.

Fyrsti mánuðurinn hefur farið grunsamlega mikið í það að bjóða ýmsum félögum okkar úr útskriftarárgangi MA 2008 (sem einhverra hluta vegna virðast allir vera kvenkyns) í heimsókn til okkar og leyfa þeim jafnvel að gista hjá okkur. Meðal þeirra sem hafa stoppað hjá okkur á leið sinni á vit ævintýranna eru Bryndís Þorsteinsdóttir, Erla Karlsdóttir, Ingibjörg Dóra Jónsdóttir, Eygló Einarsdóttir, Dagný Björk Arnljótsdóttir, Arna Hjörleifsdóttir og Ragnhildur Hólm Sigurðardóttir. Þá snæddum við kvöldverð til heiðurs Sunnu Bjarkar Ragnarsdóttur og Jónínu Þorláksdóttur heima hjá Steinunni Guðnýju og Theódóru við Nóatúnið. Það kemur sér vel fyrir okkur að fyrrverandi eigendur íbúðarinnar skildu eftir hjónarúm hérna í íbúðinni sem við einfaldlega gátum skrúfað í sundur. Við geymum það niðri í geymslu og náum í dýnurnar ef fólk bókar gistingu hjá okkur.

Nokkuð öflugt samfélag MA-inga hefur myndast í Reykjavík og þykir mér við nokkuð dugleg að halda hópinn. Um daginn lét t.a.m. vel á annan tug MA-inga sjá sig í innflutningveislu í eldhúsi Bigga og Alberts á stúdentagörðunum.

Nokkrir athyglisverðir og jafnvel spaugilegir atburðir hafa hent okkur félagana fyrsta mánuðinn. Hér eru nokkrar skemmtilegar sögur:

Óhætt er að tala um að fyrsti skóladagur Krulla hafi byrjað með miklum látum. Við Krulli vöknuðum ferskir þennan þriðjudagsmorgun, tilbúnir að takast á við þau verkefni sem HÍ hefur uppá að bjóða. Á sama tíma var Logi í vinnunni heima á Akureyri enda byrjaði hann viku á eftir okkur. Ég var að ljúka við að lesa Fréttablaðið meðan Krulli athafnaði sig á salerninu okkar. Skyndilega heyrði ég lykli snúið í skrá af mikilli ákefð og átti von á því að Krulli væri um það bil að yfirgefa salernið. Skruðningarnir héldu áfram drykklanga stund áður en ég áttaði mig á því eitthvað óeðlilegt væri í seyði og leit upp úr blaðinu. Hurðin að gluggalausu baðherberginu sat á sínum stað í umgjörðinni og Krulla var hvergi að finna. Skruðningarnir í lásnum hættu, byrjuðu svo aftur og hættu loks alveg um 15 sekúndum síðar. Bros stökk á varirnar á mér og Krulli tilkynnti mér að hann væri læstur inni á klósetti. Eftir um 10 mínútna árangurslaust björgunarstarf sagði ég Krulla að ég þyrfti að leggja af stað í skólann. Hann bað mig um að hringja fyrst í neyðarþjónustu lásasmiðs í ljósi þess að hann var ekki með símann sinn á sér inni á baðherberginu. Ég yfirgaf íbúðina en skildi eftir opna hurð og tók úr lás niðri svo kallinn kæmist inn. Það tók aumingja lásasmiðinn um 20 mínútur að saga lásinn í sundur og Krulli mætti of seint fyrsta skóladaginn sinn sem háskólanemi. Fall er fararheill, er það ekki?

Meðal þess sem við félagarnir gerum okkur til dægrastyttinga er að baka okkar eigið brauð í ofninum okkar. Það er bæði betra og ódýrara en brauð sem fæst í kjörbúðum – og við getum okkur til um að það sé hollara líka. Um daginn fengum við svo senda sérstaka brauðvél sem fjölskylda mín hefur átt svo árum skiptir en aðeins notað einu sinni. Fullir eftirvæntingar prófuðum við maskínuna eitt kvöldið. Í ljósi þess að lítill flipi sem greinilega hafði þann tilgang að hræra deigið áður en vélin færi að baka stóð vígreistur upp úr botninum á forminu inni í vélinni hentum við hráefnunum einfaldlega útí, stilltum vélina á 7:30 næsta morgun, kveiktum á henni og gengum til náða. Ilmurinn sem vakti okkur næsta morgunn var unaðslegur og við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar. En okkur brá heldur betur í brún þegar við opnuðum vélina og sáum það sem þar var að finna. Þessu fyrirbæri verður best lýst sem glerhörðum hráefnakubb með sama rúmmál og áður en hann var bakaður. Hvert hráefni fyrir sig var á sama stað og þegar við lokuðum vélinni; hveitið á botninum og gerklessa í miðjunni. Niðurstaða: Það er ekki hlutverk vélarinnar að blanda hráefninu saman. Við veltumst um af hlátri og aumingja Logi sem þurfti ekki að mæta í skólann og vaknaði bara til að skoða brauðið gat ekki sofnað aftur vegna hláturkasts. Brauðið höfðum við til sýnis í eldhúsinu í svona 3 eða 4 daga en síðan fór það beina leið í ruslið.

Við fórum í innflutningsveislu hjá Tinnu sem jafnframt var kveðjuveisla fyrir þær Dóru og Eygló sem héldu til Parísar á dögunum. Ég, Logi og Hemmi vorum inni á salerninu í húsinu þeirra hjónakorna að gera grín að salernishurðinni, sem er hálfgegnsæ þannig að fólk sem er í eldhúsinu eða stendur frammi á gangi sér hvort sá sem er inni á salerninu er að gera númer eitt eða tvö. Auk þess var enginn lás á hurðinni en þess í stað lítið gat svo sá sem situr á klósettinu neyðist til þess að fylgjast með því sem er að gerast í eldhúsinu. Eftir að við höfðum hlegið að þessu fyrirkomulagi í dágóða stund stóð Logi upp af klósettinu (sem var lokað, hann notaði það einungis sem sæti á meðan á þessu stóð) en rann til á gólfinu. Hann hrundi aftur á klósettið með þeim afleiðingum að postulínsklósettlokið mölbrotnaði og Logi greyið „sat í súpunni” við mikinn hlátur viðstaddra - að undanskilinni aumingja Tinnu sem virtist þess í stað sjá ástæðu til að gráta Björn bónda. Við hlógum ekki eins dátt þegar okkur var tjáð að ómakið myndi kosta 16.000 krónur.

Það er ekkert fleira sérstakt sem ég man eftir í bili, nema þá bara almennt um þetta blogg mitt. Það hafði aldrei hvarflað að mér að stofna mitt eigið blogg – fyrr en margir góðir vinir mínir og vandamenn dreifðust um heiminn og eru ekki lengur í daglegum samskiptum við mig. Ég hef sett mér þær grundvallarreglur að fjalla hvorki efnislega um námsefnið mitt, fótbolta né hrein og bein stjórnmál á þessu bloggi þótt vissulega hafi ég áhuga á öllum þessum hlutum. Skrif um áðurnefnda hluti eru til þess fallin að drepa lesendur með önnur áhugamál úr leiðindum. Þess í stað ætla ég aðallega að skrifa um daglegt líf mitt hér í borg óttans og henda fram heimspekilegum vangaveltum þegar ég er í þeim gírnum. Þessi fyrsti póstur minn fellur í fyrri flokkinn en sá næsti verður á heimspekilegum nótum. Auk þess er mikilvægt að þið gerið ykkur grein fyrir því að færslurnar mínar eiga að öllum líkindum nær allar eftir að verða langlokur – þannig er ég bara.

Ég þakka áheyrnina, góðar stundir.